4000 yıl önce, Hindistan.

3000 yıl önce yazılan

11.Upanişad’ın 7. bölümünden

süzülüm:

 -Bana öğretin, lütfen.

    -Ne bildiğini söyle ki

         söz edeyim ötesinden.

-Çok okudum ama kederliyim,

     aşmama yardım edin.

         Kendini bilen, Benliği bilen,

             kurtulurmuş kederden.

   -Okuduğun her şey isim yalnızca.

     İsimde yoğunlaşan Brahman

                 isim kadar uzanır öteye.

-Daha iyi şey var mıdır peki?

   -Söz.

    Zihin.

    İrade.

-Daha iyisi?

   -Farkındalık.

-Dahası?

   -Derin düşünmek.

-İyisi? Lütfen.

   -Anlamak iyidir düşünmekten.

-Daha iyisi?

   -Güç. Bir güçlü sarsar yüz anlayanı.

-Var mıdır güçten iyisi?

   -Yiyecek. Güç gider on gün yenmezse.

-Yiyecekten iyisi?

   -Su. Daha iyisi: Ateş.

    Hava ile buluşan ateş

                         ısıtır mekânı.

       Ve kendini gösterdikten sonra

                               suya yol açar.

     Ateşte yoğunlaşan Brahman

           ışık dolar -kurtulup karanlıktan.

-Var mıdır ateşten iyisi?

   -Uzay.

    Güneş, ay, yıldırım, ateş onda.         

     Brahman olarak uzayda yoğunlaşan

         ışık âlemi edinir –uzak, geniş.

-Var mıdır iyisi uzaydan?

   -Bellek. Anlayamaz hatırlamayan.

      Onunla tanırız çocuğumuzu.

                 Bellek üstünde yoğunlaş.

-Daha iyisi?

   -Umut. Ancak umutla

      istenebilir bu dünya, öte dünya.

           Umudu düşünen Brahman

               umut kadar uzanır öteye.

-Var mıdır umuttan iyisi?

   -Ruh. Öte yandan, ancak

         doğruları fark edip konuşan

                   üstün gelebilir.

-Doğrularla erişebilir miyim yetkinliğe?

     -Önce iste.

-İstiyorum, efendim.

   -Ancak anlayabilen

       söz edebilir doğrulardan.

                 Ama önce istemeli.

-İstiyorum, usta, gerçekten.

   -Ancak düşünen anlar.

    Düşünmeyi anlamayı istemek gerek.

    İnanınca düşünebilir insan.

         İnancı anlamak için istek gerek.

-İstiyorum, usta.

   -Bir kılavuza bağlanan inanır ancak.

       Bu bağı anlamayı istemeliyiz.

-İstiyorum.

   -Duyuları denetleyip yoğunlaşmakla

                              bağ oluşur ancak.

    Bu eylemi anlamayı istemeliyiz.

-İstiyorum, ustam.

   -Ancak sevinçle eyler insan.

          Sevinci anlamayı istemeliyiz.

    Sonsuzluk sevinçtir.

       Sonluda sevinç olmaz.

    Sonsuzluğu anlamayı istemeliyiz.

--İstiyorum, efendim.

   -Sonsuz ölümsüz, sonlu ölümlüdür.

-Nerededir sonsuzluk?

   -Kendi şanında –bile değil.

    Kendinden başka şeyde olamaz.

    Aşağı, yukarı, arka, önce, sağ, sol…

    Hepsidir. Şimdi de

    Sonsuzluğa Ben ile bakalım:

    Aşağıda, yukarıda, hepsindeyim,

    hepsiyim.

    Sonsuzluğa Benlik açısından bakınca:

    Benlik. Kendilik.

    Aşağı, yukarı, arka, önce…

         Benlik hepsidir.

    Benliğinden kıvanç duyan

        egemen olur: Kendini yönetir.

            Bütün âlemlerde efendi, usta.

    Başka türlü düşünen

               başka efendi bulur,

            eylem özgürlüğü olmadan.

    Saf beslenen saf düşünür. Ve

          ancak saf zihinle gevşer

                        inanç bağlarımız.