Anasayfa ARŞİV Acıdan gelen

Acıdan gelen

Bazı şeyler, kıyıda oturup izlediğim şu gemi gibi geçip gidebilse keşke hayatımdan. Yani arkasından kaybolana kadar bir süre baksam ve sonra bakacak başka bir şey bulsam. Ama öyle olmuyor işte, gemi gideli yıllar olmuş ama sen her denize bakışında, o gemiyi görüyorsundur, baktığın yerde başka gemiler olsa da… Niye böyle diye sordum Kungfu Hikmet’e. Havalar biraz ısındığı için, balıkçılar kahvesinde sandalyeleri dışarı atmış, çayımızı yudumlaya yudumlaya Boğaz’dan geçen gemileri izliyorduk. “Niye biliyor musun? İnsan, acısını hatırladıkça insan olur” dedi. Tabii ben yine kendimi tutamayıp bastım kahkahayı, az daha gülerken sandalyemden düşecektim. Kungfu Hikmet’in böyle filozof tavırlarını çok sevsem de, elimde değildi, o kadar ciddi söylüyordu ki, yani o kadar olur. Benim gülmeme çok bozulmuştu yine, “Hem soruyorsun, hem gülüyorsun, bir daha bir şey söylersem” diyerek çıkıştı. Aslında söylediğinde haklıydı çok. Joe Bousquet, zamanında yazmıştı Kungfu’nun demek istediğini, başka bir şekilde: “Kendi acılarının insanı ol, onların kusursuzluğunu ve görkemini ete kemiğe büründürmeyi öğren.” Kungfu’ya söyledim bu sözü, “Elin şairi yazarı söyleyince tamam, biz söyleyince gül” diyerek alınganlığını sürdürse de, yumuşamıştı biraz.

Bousquet’nin bu sözüne, Deleuze’ün ‘Anlamın Mantığı’ kitabında rastlamıştım yeni. Bu sözü Deleuze, “başımıza gelene layık olmak, yani ondaki olayı istemek ve ortaya çıkarmak, kendi olaylarının çocuğu olmak ve böylece tekrar doğmak” diye yorumluyordu. Başımıza gelene layık olmak, ne zor iş. Hep bir unutuş, kaçış, inkâr… Hemen başka bir gemiye atlayıp uzaklara gitmek istiyoruz, bedenlerimizi ruhlarımıza kiracı yaparak. İşte bazı insanlar bunu yapamaz, kaçamaz, kendini unutamaz, o gemi hep geçer durur aklının denizinden, kim bilir nereye?

Aşklar da böyledir ya, bitince sorarsın kendine bu bir kaza mıydı, kader miydi, yoksa bir işaret miydi diye. İnsanın başına gelen şey, olaydır. Aşk, bir olaydır. Çünkü istediğin bir şeydir aşk, sonrasında bir suçlu aramak, birini suçlamak, başına gelen şeye nankörlük yapmaktan başka bir anlama gelmez. Deleuze’e göre asıl ahlaksız olan, haklı, haksız, hak etme, suçluluk gibi ahlaki mefhumların kullanımıdır. Başına gelen şeyi istemişsen, yarayı ve ölümü de kabulleneceksin. Böyle yaparsan, her olayda, mutsuzluğun yanı sıra mutsuzluğu kurutan bir parıltı da görürsün. “Mutsuzluktan kaçarak mutlu olacağını sanmak ne büyük bir yanılgı” diye mırıldanınca, bu defa Kungfu benim yaptığımı yapıp bastı kahkahayı. Deleuze yaşasaydı da görseydi keşke, bir balıkçı kahvesinde, felsefesini nasıl konuştuğumuzu. İkimizi de muhtemelen sandalyelerimizle birlikte denize atardı. Ya da bir çay söyleyip, eşlik ederdi şakalaşmalarımıza. İnsan, canını yakan acıyı sahiplendikçe, daha kolay gülüyor aslında, daha gerçek. Tüketim toplumu insanı, mutsuzluklarını unutarak ya da sorumluluğu başka birinin sırtına atarak mutlu olma derdinde olduğu için, varoluşu da tükettiği bir şeye dönüşüyor, tükeniyor. Yeniden doğmak için tüm o yaralara ihtiyacı olduğundan habersiz. Yeniden doğmak değil, yenilenmek istiyor yalnızca. Yeni Türkiye sözünün, siyasetteki karşılığı da böyle bir şey. Ama bizim yeni bir Türkiye’ye değil, bu topraklarda yeniden doğmaya ihtiyacımız var, acılarımıza sahip çıkarak, o acıların görkemini siyaset ve sanatla ete kemiğe büründürerek. Bunu yaparken hınç mahluklarına dönmeden, acılardan faydalanmadan ya da acılara hizmet etmeden. Deleuze, tiranların hıncı yayarak yandaşlar, köleler ve hizmetçiler yarattığını, acıyı kavrayıp ifşa edenlerin yalnızca “özgür insan”lar olacağını söyler. “Ölümün ölüme karşı geldiği, ölmenin âdeta ölümü yerinden etmek olduğu” o ânı, özgür insanlar kavrayabilir ancak, hınç mahlukları ölüme hizmet ederlerken… Claude Roy, Ginsberg’le ilgili makalesinde, “Dâhiyane bir sağırlıkla bağırıyorsa eğer, Guernica ve Hanoi’daki bombalar onu sağır ettiği için” diyerek, özgür insanın yaşadığı acının bireysel bir sıkıntı ya da psikopatolojik bir kişisel yazgıdan öte bir durum olduğunun altını çizer.

İşte, yine o gemi geçiyor Boğaz’dan, yıllardır geçip duruyor aheste aheste… O an, Bousquet’nin şarkılara geçmiş o ünlü sözü geldi aklıma: “Yaram benden önce de vardı, ben onu ete kemiğe büründürmek için doğmuşum…”

BİRGÜN TV'Yİ YOUTUBE'DA TAKİP EDİN

11,536AbonelerABONE OL
- Reklam -

SON HABERLER

CHP’li gençlerden hunili eylem

AYCAN KARADAĞCHP Konak Gençlik Kolları, Konak Kemeraltı...

Kaçak içki ölümleri dünya basınında: En az 23 kişi yaşamını yitirdi

Türkiye'de son dönemde yaşanan kaçak içki bağlantılı ölümler dünya medyasına da konu...

FaceApp uygulaması 10 günde 1 milyon dolar ciro yaptı

‘#AgeChallenge’ adı altında tüm sosyal medya platformlarında kısa sürede trend olan, Rus...

Ivanka Trump, Boris Johnson’ı kutlarken ‘United Kingston’ yazdı

Donald Trump'ın kızı Ivanka Trump'ın Britanya Başbakanı olan Boris Johnson'ı kutlarken yaptığı...

Karamollaoğlu: Çamlıca Camii, insanların anasını ağlattı

Saadet Partisi Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu, Best FM’de ‘Konuşan Türkiye’ programında Ufuk...

Tim Duncan yeniden Spurs’te

NBA takımlarından San Antonio Spurs'in efsane oyuncusu Tim Duncan, Asistan Koç olarak tekrar Spurs'e...

38 baro başkanından AKP’li Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Aktaş’a istifa çağrısı

38 baro başkanı, belediye meclisinde "30 Ağustos halkın genelini ilgilendiren bir bayram değildir" sözleri...

Panama’da plastik poşet kullanımı sınırlandı

Panama, plastik poşet kullanımını şarküteri, kasap ve manavlarla sınırladı. Ülke...

“Fenerbahçe ile Kjaer için görüştük”

Sevilla Sportif Direktörü Monchi, Nemanja Gudelj'in transferi için yapılan basın toplantısında, Simon...

Pucca’ya verilen hapis cezasının gerekçesi açıklandı

Mahkeme, sosyal medya hesabında yaptığı paylaşımlarda, "Uyuşturucu madde kullanımını özendirdiği" gerekçesi ile...

Sonraki haber