Mor Beyaz’ın çöküşü…
ZİYA ADNAN ZİYA ADNAN

Ordu… Orta Karadeniz’in fındığı, yeşil alanları, tarihi eserleriyle nam salmış şirin sahil şehri. 1883’te geçirdiği büyük yangından birkaç taş bina ve camiler dışında hiçbir yapı ayakta kalamamış; o felaketten sonra harabeye dönen ildeki tarihi eserlerin çoğu zarar görmüş. 1920’de bağlı olduğu Trabzon’dan ayrılmış, 4 Nisan 1920’de il statüsünü almış. Günümüzde, birçok Anadolu şehri gibi biraz sessiz, biraz yoksul, biraz içe kapanık ama giderek muhafazakâr. İşte o şirin şehrin 1967’de kurulmuş takımı mor beyaz Orduspor, nam-ı diğer “Mor Menekşeler”... 1960’ların ikinci yarısında Anadolu’nun birçok kentinde futbol yokları oynarken tribünlerinde kadınların coşkulu tezahüratlarıyla maçları izlediği bir şehirmiş. Şehrin iki takımı Karadeniz İdman Yurdu ve Gençler Yurdu’nun yetenekli gençleri “Ordu Karması”nı oluşturup vitrine çıkarmış. O yıllarda İstanbulspor’da, daha sonra da Anadoluhisarı’nda forma giyen Kara Ali lakaplı Ali Ataoğlu Ordu’ya döndükten sonra Spor Yıldızı takımını kurmuş. Sonra bu üç takımdaki yetenekli futbolculardan oluşan bir karma kurup Mersin’de düzenlenen 1966 Gençler Türkiye Şampiyonası’na katılmışlar. Dönemin Futbol Federasyon Başkanı Orhan Şeref Apak’ın desteğiyle Orduspor adıyla profesyonel liglere adım atmışlar. Kuruluş sürecinde ciddi maddi sıkıntılar yaşayan kulübün yardımına, bankadan aldığı şahsi krediyi kullanan, o yıllarda Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüğü yapan Ali Ataoğlu yetişmiş…

Kulübün resmi internet sitesinde kuruluş aşamasında renk ve amblem konusunda uzun süren tartışmalar yaşandığını, sonrasında mor-beyaz renkler ve Karadeniz’in geçim kaynağı fındık amblemi üzerinde anlaşma sağlandığı yazılı. Mor ihtirası, beyaz ise başarı ve yüz akını temsil ediyormuş. Maçlarını oynadıkları 19 Eylül Stadyumu, adını Atatürk’ün şehri 19 Eylül günü ziyaret etmesiyle almış.

***

Tarihlerinde göze batan başarıları yok. 1975’te ilk kez boy gösterdikleri ülkenin en üst liginde 1981’e kadar tutunabildiler. Trabzonspor’un şampiyon olduğu 1978/1979 sezonunda, ligi Fenerbahçe’nin ardından 4. sırada bitirdiler. O yıllarda takımın formasını giymiş ustalar arasında sonraları Galatasaray’da forma giyecek golcü Kemal Yıldırım, 2012 senesinin Nisanı’nda 57 yaşında aramızdan ayrılmış, Orduspor sonrası Fenerbahçe ve Galatasaray’da top koşturmuş Erdoğan Arıca, Üstün ve Güven biraderler ve “Pele” Erol var.

Avrupa arenalarında adlarını duyurdukları yegâne sezon 1979/1980… UEFA Kupası 1. tur maçının ilk ayağında evlerinde FC Baník Ostrava’yı 2-0 yendiler ama ikinci maçta kalelerinde altı gol görerek elendiler. 1980/1981 sezonunda düştükleri 1. Lige 1983 senesinde geri döndüler ama kalıcı olamadılar. Sadece 22 puan toplayabildikleri 1985/1986 sezonundan sonra uzun seneler futbolun görünmez köşelerinde, gözlerden ırak yaşadılar. 2000’li senelerin başında 3. Lige kadar düşen, 2009 senesinde kayyuma devredilen kulüp 2010/2011 sezonunun play-off maçları sonunda Süper Lige yükseldi ama 2012/2013 sezonunda küme düştü. 2010 senesinden beri dokuz teknik direktörle çalışmışlar. O teknik direktörler içinde biri var ki hatırlatmadan olmaz. Kariyerinde İnter, Parma, Valencia’yı çalıştırmış Hector Cuper... 2011 senesinin Aralık ayında takımın teknik direktörlük görevine gelen Arjantinli de kalıcı olamadı.

***

Bu yazının yazıldığı saatlerde, PTT 1.Lig’de ligin dibine demir atmış durumda mor menekşeler. Oynadığı 14 maçta sadece iki galibiyeti bulunan takım yedi puan toplayabildi. Parasızlıkla başlayan hikâyenin devamında, geldiğimiz çağın güce ve güçlüye tapan düzeninde yine maddi sıkıntılar içinde futbola tutunma savaşında. Şimdilerde bankadan aldığı şahsi krediyi takımı için kullanan bir yönetici çıkar mı bilinmez ama yeniden hikâyenin en başındalar. Üç takımla lanetlenmiş, tarihi ve kökleri olmayan belediye takımları ile süslenmiş ülke futbolunda onların da kronikleşmiş hastalığı diğer şehir takımlarıyla benzer. Neredeyse tüm Anadolu takımlarının ortak yazgısı, parasızlık, ilgisizlik, sahipsizlik, yalnızlık, kötü yönetilmişlik. Pazar akşamlarının artık alıştığımız magazinsel futbol programlarında saatlerce üç İstanbullu konuşuladursun o şirin şehrin unutulmuş, makûs kaderine terk edilmiş köklü takımı hasta yatağında birilerinin gelip kendisini kurtarmasını bekliyor…

Yeni yılın onlara ve aynı beter kaderi paylaşan tüm kulüplerimize şans getirmesi dileğiyle…