alpertasbeyoglu

‘Şimdi sen…’

Yağmur çiseliyor. Kış. Kadıköy – Beşiktaş vapurundasın. Biraz önce arkadaşlarından ayrıldın. Zamanı, zamanları konuştunuz… Anılardan geçtiniz. Şiirler mırıldandınız. Türkülerin ucundan tuttunuz hep birlikte. Yüzlerinize ve hüzünlerinize baktınız gülümsemelerle.

Delibozuk, neşeli günlerinizi anlattınız yeniden.

Bir onlar yoktu, ama hep gencecik kalacaklardı siz yaşlanırken. Ve umutlu.

Rüzgârlara bırakıyorsun kendini ve aklındakileri… Uzaktan balıkçı motorları geçiyor. Tenin huysuz.

Özgürlüğü hayal edebilmenin anlamını düşünüyorsun. Özgürlüğün ise kendini aşkda sakladığını… Emekte ve hafızada.

Tutsaklığın putları olan ‘o’ kelimelerin ve yargıların ardında, ötesinde…

Aşktan ve adaletten kovulan kadınlar ve çocuklar alıp seni götürüyorlar. Sanki NÇ. artık iki harfe dönüşmüş bedeniyle kulağına fısıldıyor… “Rızanın olduğu yerde zorbalık vardır, bunu biliyorsun değil mi. Bizim kovulduğumuz yer onların sevgisiz, şefkatsiz dünyası. Oysa aşk benim içimde…”

Kendini konuşurken buluyorsun puşili gençle, evi yıkılmış kadınla, işten atılmış işçiyle, Dersimli ihtiyarla, kitaplarına el konan aydınla, HES’lerin perişan ettiği Karadenizliyle.

Sokaklar. Yürüyorsun. Ürperiyorsun. O yok. Onunla ateş böceklerinin peşinden patikalarda yürümeyi özlüyorsun. Ona hiç kirlenmemiş kelimelerden kurulu öyküler anlatmayı… Onun gül kokan şivesini…

Evdesin. Fotokopilerin gazete küpürlerinin, kitapların, fotoğrafların arasında. Eskilerden şarkılar dinliyorsun. Notlarına bakıyorsun. Bir kitabın sayfalarını karıştırıyorsun…

“Konuşma hürriyeti kaybolmakta. İnsanlar arasında eskiden sohbetlerle birbirinin hayatıyla ilgilenmek onun üzerine eğilmek gayet doğal bir şeyken, şimdi bunun yerini ayakkabılarının ya da şemsiyesinin fiyatını sormak alıyor. Her konuşmanın içine önlenemez bir halde hayat şartları konusu, para konusu giriyor. Bu arada söz konusu olan ne bireyin endişeleri ve çilesi -böyle olsa, belki birbirleriyle yardımlaşabilirlerdi-, ne de konunun bütün içinde gözden geçirilmesi. İnsan sanki bir tiyatroda tutsakmış da, sahnedeki oyunu ister istemez izlemek zorundaymış, bunu ister istemez, durup durup yeniden düşüncenin ve konuşmanın konusu etmek zorundaymış gibi…”

Benjamin yazmış bu satırları. Belki böyle bir gece vakti. İtalya’da faşizm iktidara gelmiştir. Ve dünya kâbusuna adım adım yaklaşmaktadır.

Travmaların, endişelerin, karmaşanın, savrulmaların ortasında bir aile gibi duran hayatları düşünüyorum… Dünyayı o ada olarak tasarlıyorum. İğde kokuları, sevinç çığlıkları, el değmemiş ırmaklar, kırlangıç sürüleri, şarkılı sokaklar… Orada artık bazı kelimeler kullanılmıyor. Hapishane yok. Mahkeme yok. İşten atılma yok. Politika yok. Dar zamanlar yok. Geçim derdi yok. Sınır yok. Sevgi herkesin ve herkes için. Ve her şey…

Ama şimdi sen…

Önceki haberBeni Bakan Aradı!
Sonraki haberDeformasyon alanları

BİZİ TAKİP EDİN

359,912BeğenilerBeğen
55,851TakipçiTakip Et
1,086,790TakipçiTakip Et
7,820AbonelerAbone

BİRGÜN ÖZEL