-Reklam-
Anasayfa ARŞİV Tesadüf aşk

Tesadüf aşk

Bir sabah, metroyla yaptığım yolculuk sırasında, tam karşımdaki bana doğru bakan koltukta sahipsiz bir kitap gördüm. Kimse ilgilenmiyordu kitapla. Sanki birisi yer tutmak için bırakmıştı o kitabı ve orada da unutmuştu. Kitap orada durduğu sürece de kimse o koltuğa oturmuyordu. Karşımdaki koltukta gazete kâğıdıyla kaplanmış bir kitap olacak ve ben onunla ilgilenmeyeceğim, bu mümkün değil. Büyük bir merakla kitabı elime aldım. Önce kitabın kapağını kaplayan gazete kâğıdını açtım. Kapakta, Hacivat ve Karagöz resmi vardı ve üzerinde “Gül Öksüren Melek” yazıyordu. İlhan Durusel’in YKY’den çıkan öykü kitabıydı bu. Durusel’in öykülerini her zaman sevmişimdir. Hoş bir tesadüf oldu deyip rastgele bir sayfa açtım. “Semaver Fokurduyor, Taşacak” adlı bir öykü çıktı karşıma. “Hayat beni öyle yormuş, yalnızlık öylesine bunaltmıştı ki…” diye başlıyordu öykü. Öyküyü okudukça, İstanbul metrosunda değil de, Bronx metrosunda New York’a gidiyormuş gibi hissettim, çünkü öykünün anlatıcısı da, tıpkı benim gibi metroda yolculuk yaparken bir koltukta sahipsiz bir kitap buluyordu. Onun bulduğu kitap ise, Sait Faik’in “Semaver-Sarnıç” adlı öykü kitabıydı.

Şimdi başıma gelen bu olayın ilginçlik olsun diye kurguladığım bir şey olduğunu düşünebilirsiniz. Ama öyle değil. Sanırım birisi bu kitabı metroyla işe gidip gelirken okudu ve o öyküdeki gibi bir tesadüfün olması için de kitabı koltuklardan birisine bıraktı. Aslında yaşadığımız hemen hemen her şey, tesadüflermiş gibi gözüken kurgulardan ibaret değil mi?

Okuduğum öyküde kahramanımızın metroda bulduğu Sait Faik’in kitabındaki “Havuzbaşı, Son Kuşlar…” adlı öyküde, Sait Faik, “Dünyayı yeniden kederlerle kuracağım. Sonra çarşılardan çarşılara, insan sesleri arasında, her şeyi sizinle kurulmuş bir şehirde dolaşacağım” der ve ardından da “Kimseler âşık değil mi bu şehirde?” diye sorar üzüntüyle.

Her şeyin bir kurgudan ibaretmiş gibi akıp gittiği bu şehirde, sanki aşka yer yokmuş gibi gelir insana. Hâlbuki biraz daha saklıdır artık aşk, tüm o kalabalığın ve hırgürün arkasında bir yerlere gizlemiştir kendisini. Herkesin her şeyden kolayca sıkıldığı zamanları yaşıyoruz çünkü. Derinleşecek sabrı, zamanı ve enerjiyi kendisinde bulamayan insanların, taklitlerle yetinen ve sürekli bir şeyleri kaçırıyormuş hissiyle bir yerde uzun süre kalamadıkları bir zamanın kayganlığı içinde…

Peki ya aşkın bir kurgusu var mıdır? Filozoflara sorarsak, elbette aşkın da kurgusu var. Yüzyıllardır değişmeyen bir kurgusu var hem de… Son zamanlarda, filozoflar aşkla daha çok ilgilenir oldu, peş peşe aşkla ilgili kitaplar yayımlıyorlar. Adorno, “iletişim kurma olanakları azaldıkça iletişimden daha fazla bahsedilir” der ya, aşka gösterilen bu ilgi, aşkı yitiriyor olduğumuz anlamına da gelebilir…

Wittgenstein’a göre aşk, “dünya dışı” konular arasında yer aldığı için felsefenin de dışındaydı. Aşkın bu “dünya dışı” olma hâlini her zaman sevmişimdir. Çünkü hiçbir zaman tam olarak sonuca ulaşamayacağınız bir gizi barındırır içinde, tıpkı insan gibi. Zaten aşkla ilgili kitaplar yazan filozoflar da bu durumun farkında oldukları için, daha çok aşkın görünümleriyle ilgileniyorlar.

İki farklı metroda tekbaşına bir koltuğa bırakılmış ya da unutulmuş iki ayrı öykü kitabındaki aşkları düşündüm. İki öyküde de aranan ve özlenen bir kadın vardı ve anlatıcılar o kadınları düşler ve düşünürken, kendi yalnızlıklarından kurtulmak istedikleri için dışarı çıkıp insanların arasına karışıyorlardı. İlhan Durusel’in öyküsünde şöyle der anlatıcı: “Şimdi ikimizden başka kimsenin bilmediği bambaşka bir hikâye, kimsenin bilmediği bir dille, kimsenin bilmediği kelimelerle yazılıyor. Bu hikâye de öyle sürüyor, bitmeyecek…” Bir teselli olarak da görülebilir bu sözler… Değişen şey sadece hikâye ve dildir, ister İstanbul metrosunda, ister Bronx metrosunda yaşansın. Aşk, bambaşka hikâyelerde ve dillerde değişmeden varlığını sürdürecek demek, yine de imkânsız geliyor bana. Her şeyin şeffaflaştığı ve hoyrat bir biçimde sıradanlaştırıldığı hayatın kurgusu iktidarlarca belirlendiği sürece, o bambaşka hikâyelerin sadece kitaplarda kalma ihtimali çok uzak değil.

Metrodan inerken, kitabın kapağını yine gazete kâğıdıyla kaplayıp, kalktığım koltuğa bıraktım.

- Reklam -

SON HABERLER

İzmir’de sendikalardan 1 Mayıs çağrısı

İzmir’de TÜRK-İŞ, DİSK, KESK ve TMMOB İzmir İl Koordinasyon Kurulu, Konak Kemeraltı...

Biri evde, biri hacda, biri Kuran kursunda: Müftünün karmaşık aşk ilişkisi

Hatay’ın bir ilçesinde görev yapan müftü, dört ayrı kadınla yaşadığı ilişkinin ardından...

Türkiye, Rusya ve İran’dan ABD’ye kınama

Türkiye, Rusya ve İran, Suriye konulu toplantısının sonuç bildirgesinde, ABD'nin Golan Tepeleri...

Küçükçekmece’de kız çocuğuna cinsel istismarda bulunan zanlı tutuklandı

Küçükçekmece Kanarya Mahallesi'nde 5 yaşındaki kız çocuğa cinsel istismarda bulunan Pakistan uyruklu...

“İşçiler için daha adil bir Avrupa”

Belçika'nın başkenti Brüksel'de binlerce işçi, ücretlerin ve çalışma şartlarının iyileştirilmesi talebiyle eylem...

Rabia Naz soruşturmasında “dosyaya erişim yasağı” kararı

Rabia Naz Vatan'ın şüpheli ölümüyle ilgili soruşturmada savcılığın talebi üzerine mahkeme tarafından...

Atölye ve sergi konsepti bir arada

Türkiye’de ilk kez atölye ve sergi konsepti, bir mekana taşınıyor. Sanatçının üretim...

“AKP’nin kısıtlı seçmen itirazları bir bir çöküyor”

AKP'nin seçim sonrasında yaptığı itirazlara ilişkin açıklama yapan CHP İstanbul Milletvekili Özgür...

Balıkesir’de iki öğrencisini taciz eden öğretmen tutuklandı

İstanbul Küçükçekmece’de 5 yaşındaki çocuğun cinsel saldırıya uğraması henüz gündemdeyken, bir skandal...

Fransa’da Sarı Yeleklilere yönelik polis şiddetine 220 adli soruşturma

Fransa İçişleri Bakanı Castaner, Ulusal Polis Soruşturma Birimi'nin (IGPN), polisin Sarı Yeleklilerin...

Sonraki haber