Bizi hüzün birleştiriyor

Işıl ÇALIŞKAN

Valse isimli parçasıyla milyonların gönlünde taht kuran Rus piyanist Evgeny Grinko, ülkemizde de ciddi bir dinleyici kitlesine sahip. Sık sık Türkiye’de konser veren Grinko, şimdi halk ozanı Aşık Veysel’in ‘Uzun İnce Bir Yoldayım’ yorumuyla müzikseverlerin karşısına çıktı. Grinko’nun yeniden düzenlediği eser, piyano versiyonu olarak kaydedildi. Bazı sanatçılar konuşmayı pek sevmez, sanatıyla konuşur. Evgeny Grinko da kuşkusuz onlardan biri. Yeni projesini konuşmak üzere bir araya geldiğimiz müzisyen, sorularıma verdiği cevaplarla başka sorulara yöneltti beni. Ortaya biraz da Grinko’nun karakterini ortaya koyan bir söyleşi çıktı…

Aşık Veysel’le yollarınız nasıl kesişti?

Türkiye’deki arkadaşlarım bu parçayı dinlememi istediler. İlk dinlediğim Barış Manço’nun versiyonuydu. Ondan sonra orijinal versiyonunu dinledim. Daha sonradan orkestrasyon yorumlardan rock versiyonlarına kadar dinledim.

Hangi versiyonuna daha yakın hissettiniz?

Sanırım Aşık Veysel’in ilk yaptığı hali bana daha yakın.

Uzun İnce Bir Yoldayım’a orijinalinden farklı olarak bir yorumunuz olacak mı?

Ortaya çıkan sonuçtan oldukça memnunum. Folklor ve modern müziği birleştirmeye çalıştım. Versiyon melodi olarak farklı değil ama armoni olarak biraz farklı.

Aşık Veysel’in hikâyesinde sizi çeken yanı ne oldu?

Aşık Veysel’in hayatını çok bilmiyorum, yakın bir zamanda ilgileneceğim. Ama bu şarkıda anlatmak istediği şey çok güzel. Hayatı çok basit bir dil ile anlatmış.

Hikâyesini de araştırmanızı öneririm. Başka bir Aşık Veysel parçasıyla dinleyiciyle buluşmayı planlıyor musunuz peki?

Olabilir, Türk folklörü çok ilgimi çekiyor.

Türkiye’den sevdiğiniz başka müzisyenler var mı?

Barış Manço, Zeki Müren ve Ufuk Beydemir var. Farklı müzik tarzlarını dinlemeyi seviyorum.

Türkiye’deki dinleyici sizi neden bu kadar çok seviyor sizce?

Çünkü hüzünlü müziği seviyorlar. Bizi birleştiren şey hüzün. Müziğimdeki hüzün onların içlerindeki hüznü yansıtıyor diye düşünüyorum.

Müziğinizde nelerden besleniyorsunuz?

Hayatın ta kendisi benim ilham kaynağım. Okuduğum bir makale, izlediğim bir haber, şahit olduğum bir olay benim şarkı yazmama neden olabiliyor. Mesela, Morning In Pripyat adlı şarkımı Çernobil felaketi ile ilgili yazılar okuduktan sonra yazmıştım.

Şarkılarınızı nasıl üretirsiniz?

Her zaman farklı oluyor. Mesela bir gün mutfakta çay içerken bir his geldi ve acilen piyanonun başına geçtim. Bazen de piyano başında bir şarkı üzerinde çalışırken karşıma başka bir şarkı çıkabiliyor.

Piyanoyla ilişkiniz nasıl başlamıştı?

Her zaman müziği severdim. Arkadaşlarımla gitar ve davul çalıyordum. Bir rock grubumuz vardı ve çok iyi bir gruptu. Hiç beklemediğimiz bir şekilde dağıldık. Tabii o zaman çok üzüldüm ama sonra piyanoyla tanıştım. Fakat piyano hem akor hem de melodi çıkaran bir enstrüman. Ritme ve melodiye dayalı beste yapmaya daha yatkın. Gitardan daha romantik bir sesi var piyanonun. Profesyonel olarak 23 yaşında piyano çalmaya başladım.

Şöhreti çok kısa sürede yakaladınız sanırım. Kariyerinizde dönüm noktası ne oldu?

Herhalde Valse’i bestelemem ve kısa sürede milyonlarca kişinin fark etmesi.

Günde kaç saat çalışıyorsunuz? Nasıl bir çalışma tekniğiniz var?

Son dönemde daha çok bilgisayar üzerinden çalışıyorum. Yapmış olduğum kayıtların düzenlemeleri, miks ve mastering işlemleri ile uğraşıyorum. Bazen çektiğim videolara kurgu da yapıyorum. 6 saat sürebiliyor çalışmam. Ama konu piyano olduğunda bazen sürem olmuyor.

Hayatınızda piyano olmasaydı ne iş yapardınız?

Fotoğrafçı olurdum herhalde. Etrafa bakmak, izlemek ve onları kamerayla kaydetmeyi seviyorum.

Dünyada savaşlar devam ederken nasıl bir mesajınız olur?

Birbirini öldüren insanlar müzik dinlese buna bir son verirdi.

Önümüzdeki süreçte başka nasıl çalışmalarınız olacak?

Çok fazla planlarım var. Davul ağırlıklı bir albüm yayınlamak istiyorum. Konserlerimin sonunda çaldığım Tango ve The Grate Escape adlı şarkılarımı artık kaydetmek istiyorum. Piyano ağırlıklı bir albüm yayınlayacağım.