İddialar cumhuriyetinde suikast ve intihar!

Memleketin siyasal iklimi suikastlara uygun oldu hep. Siyasi cinayetler, şöyle biraz geriye doğru bakın, say say bitmez. Dünya çapında şöhret suikastçımız Mehmet Ali Ağca’dır. Yakında serbest kalacak. Sonra Kartal Demirağ’ı tanıdık, Ağca’nın hemşerisi. Ve Ogün Samast çıktı sahneye, 19 Ocak 2007’de. Başka suikastçılar da vardı tabii, bunlar aklıma ilk gelenler.
Ağca, Demirağ, Samast… Bunlar üzerinden nasıl bir suikastçı tipolojisi çizerdiniz? Bir baltaya sap olamamış, tetik düşürünce adam sayılıp itibar kazanacağına inanmış, eğitimsiz, kolay yönlendirilebilir tipler. Dünyanın her yerinde “derin örgütler” böylelerinden seçerler tetikçilerini.
Şimdi, bambaşka bir suikastçı (!) tipimiz oldu. Çoğumuzun gıpta ettiği bir mesleği yapan, o meslekte binbaşılık albaylık gibi rütbelere yükselmiş, iyi hatta özel eğitimli, yönlendirilmekten çok yönlendirmeye yatkın insanlar.
Kimi manşetlere göre, bu nitelikteki suikast timlerinin hedefi de büyük. Yalnızca Arınç’a değil, “DEVLETE SUİKAST” peşindeler. Başbakan’ı da, Meclis Başkanı’nı da, Cumhurbaşkanı’nı da hedef tahtasına oturtmuşlar!
Gelin görün ki, bu dehşetengiz suikastçılar Ağca’ya, Demirağ’a, Samast’a saç baş yolduracak acemilikleriyle kimi köşecilerin alay konusu oluyorlar. Özel Harpçi suikastçılar bir adresi ezberleyemeyip, kağıdı yutmaya çalışıp yutamayınca, ve de yakalandıktan hemen sonra salınınca, akla bin bir soru geliyor. O sorular yanıtsız kalınca, Mehmet Tezkan “Ya birileri bizi salak zannediyor ya da hakikaten bu işlere kalkışanlar salak” diye yazıyor.
Bu yazdıklarımdan suikastları zerre kadar ciddiye almadığım sonucu çıkarmayın. Aman ha! Olur mu, olur! Memlekette onca karanlık işler çevrildi ki, aralarına bu türden suikast girişimleri de katılırsa şaşmam.
Benim şaştığım, kimi meslektaşların, onca soru işareti varken ortada, bu suikast girişimlerine iman etmiş olmaları. Ergenekon ortaya atıldığından beri, hemen her şeyin onun etrafında açıklanır olması da endişelendiriyor beni.
Kökü onlarca yıl geriye giden sol örgütler de, PKK da, askerin şu kanadı, MİT’in bu kanadı da Ergenekon’la ilişkilendiriliyor ve Ergenekon hemen her şeyi kapsayan, örten ve örttüğü oranda da açıklayan (!) bir yapıya dönüştürülüyor.
Bir iddialar cumhuriyetine döndü memleket! Bin bir iddia uçuşuyor havada ve ne kadar temellendirilirse temellendirilsinler, toplumun bir kesimi bu iddialara inanmazken bir başka kesimi de en temelsiz iddialara inanıyor. İddiaların uçuştuğu memleket bir kuşku cumhuriyetine dönüştü aynı zamanda.
Suikastları oldu bu memleketin, ama hiç böyle intiharları olmamıştı. “Dikkat çekmeyecek gibi değil; son 2 yılda 1’i emniyet, 7’si TSK mensubu sekiz kişi yaşamını yitirdi. Bu ölümlerin 7’si intihar. İntihar edenlerin 6’sı Deniz Kuvvetleri’nden. Yaşamını yitirenlerin ortak noktası ise bir biçimde Ergenekon soruşturmasıyla ilgili olmaları” diye yazdı Fikret Bila dün.
Yarbay Ali Tatar; intihar eden son denizci! Veli Küçük “Alevi ve solcu” diye fişlenmiş, ama iddia o ki o da “Ergenekoncu”. Hem de komutanlarına suikast planlayacak kadar!      
Bu satırları intiharlar ve suikastlar konusunda neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlamak için okuduysanız, boşuna. Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu ben de bilmiyorum!
Bildiğim şu: Neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilememe hali, her şeyden kuşku duyma, her yerden bir suikast timi çıkarma, intiharın onurdan mı suçluluktan mı kaynaklandığını bilememe hali yaygınlaşmışsa memlekette, işler kötüye gidiyor demektir. Genel olarak halk, özel olarak da işçi köylü falan diye tanımladıklarımız, bilhassa da onların hak arayanları için kötüye gidiyor demektir.
Bu havadan ancak baskı çıkar. Bu hava, “provokasyon bilgisi vardı, müdahale etmeseydik çok daha kötü şeyler olurdu” gibi iddiaları, “canlı bomba” türünden imaları olan bir idare yaratır. O iddialar ve imalar gölgesinde, mesela Sıhhıye’de Tekel işçileri gazlanır, suya dökülür! Bu hava, korkarım, memleketi baştan aşağı Sıhhıye yapar!