Kıyıda

Yağmur soğuk serpintilerle çarpıyor yüzüne. Beşiktaş Meydanı'nda insanlar, gelip geçenlerin, seslerin ortasında öylece bekliyor. Deniz huzursuz ve sislere bulanmış. Bir güvercin uçmayı unutmuş gibi gidip geliyor tek başına rıhtımda. Martı kalabalığı iskeleye yanaşan vapura bakıyor. Umarsızlar inen yolcular gibi. Hoparlörden onun yazıları okunuyor, Hrant'ın... Hava, soğuk. Bu dingin nöbetin birkaç yüz metre uzağında kaba, utançsız, saldırgan cinayet faillerinin 'muhakemesi' yapılıyor. Karanlığın piyonlarının... Aslında olan biten... gitgide derinleşerek tahrip olan adalet duygusu. Hrant Dink'in öldürülmesi... insanın ve hayatın uğradığı saldırının işaretlerinden biriyse eğer... bu sessiz bekleyişin alanları ve caddeleri doldurması gerekmez mi?

Geleceği daha da arsızlaşarak, daha da tehditkâr abluka altına alan sürüklenmenin önüne nasıl geçilecek yoksa? İktidar ve muhalefet söylemlerinin içi boş, düzeysiz, ufuksuz, zaman öldüren 'stratejileri'; Kürtçe şarkı söylediği, babasına seslendiği için mahkemelerde savrulan çocuklar; öldürmenin -hele vatan millet adına- olağanlaşması; bilgi-haber kirlililiği ve yapay gündemlerle algıyı-duyarlılığı parçalayan medya; nükleer santral kurmaktan siyanürlü altın çıkarmaya ve ormanları tahrip etmeye varan 'ben yapa-rım'ın efelik halleri; kötü ve teslimiyetçi ekonomi yönetimi ve saymakla bitmeyecek bu listede ve nihayet bir türlü ortaya çıkarılamayan cinayet ve rant çetelerinin -piyonlarını öne sürüp yine medyanın da kolaylaştırıcılığı ile-yaratmaya çalıştıkları korku ve nefret dünyası.

Artık bütün bunlardan söz etmek, yazmak bile bakış açılarına rağmen ahlaki bir sorun olarak tartışılmalı. Sorun kendimizde. Promethe olma travmasından kurtulmak gerek. Güvercinleri de vuruyorlar işte. Yağmur soğuk serpintilerle çarpıyor yüzüne. Beşiktaş Meydanı'nda insanlar, gelip geçenlerin, seslerin ortasında öylece bekliyor. Deniz huzursuz ve sislere bulanmış. Bir güvercin uçmayı unutmuş gibi gidip geliyor tek başına... kıyıda.